Coaching to w istocie dyscyplina synkretyczna rodząca się w praktyce sportowej, medycznej, akademickiej i biznesowej stąd czerpiąca zarówno z psychologii eksperymentalnej, poznawczo-behawioralnej, psychoterapii, socjologii, antropologii kulturowej, neurofizjologii, neurolingwistyki, dobrych praktyk rzemieślniczych, zarządzania projektowego oraz oczywiście mnemotechnik.

Coaching jako dyscyplina stosunkowo młoda różnicuje się, poszukuje inspiracji w różnych dyscyplinach i środowiskach. Jest traktowany zarówno jako niestrukturalizowana rozmowa, ale może też być bardziej proceduralny, oparty na technikach i ustrukturyzowanej sesji [coaching aktywny i nieaktywny]. To rozumienie jest bliskie coachingowi partnerskiemu.

Zdaniem Mary Bath O`Neil coach może być rozumiany jako osoba wnosząca w relację ciekawość dziennikarza lub antropologa. Raczej dzieli się założeniami, wyobrażeniami i metaforami niż doradza. Zachęca do uczenia się i działania, oraz do porządkowania przez menedżera myślenia, wyobraźni, oraz oczekiwań służących lepszemu planowaniu. Coaching to rozmowa oparto o partnerstwo, wzmacnianie zaangażowania oraz wykazanie związku między zachowaniami zespołu a stawianymi celami.

Z kolei Bruce Peltier definiuje coaching w następujący sposób: Coach, nie zatrudniony w firmie, wykorzystuje swe umiejętności psychologiczne, by pomóc klientowi stać się efektywnym liderem. Umiejętności te muszą być dostosowane do konkretnych, aktualnych problemów w taki sposób, by klient mógł je wcielić na stałe do owej praktyki kierowniczej lub przywódczej. Jest to definicja bardzo ogólna o pojemnym spektrum znaczeń. W dalszej części swojej pracy Peltier dokonuje przeglądu modeli coachinogowych powiązanych z tradycyjnymi modelami psychoterapeutycznymi jak podejście behawioralne, psychodynamiczne, terapii rodzin i systemowego po zorientowane na kliencie, wskazując na silne powinowactwa i zapożyczenia z psychoterapii do coachingu menedżerskiego.

Kolejni autorzy Sara Thorpe i Jackie Clifford proponują następujące rozumienie coachingu: Pomoc danej osobie we wzmacnianiu i udoskonalaniu działania poprzez refleksję nad tym, jak stosuję konkretną umiejętność i/lub wiedzę. Wyraźnie jednak oddzielają coaching od treningu, koncentrując uwagę na czynnikach rozwojowych. Coaching ma zastosowanie, gdy nabyte umiejętności lub wiedza będą miały szybkie zastosowanie w praktyce, sam coach natomiast nie musi posiadać docelowej wiedzy ani umiejętności, których przedmiotem jest coaching.

David Clutterbuck cytuje za stroną www.coachinginsider.com szereg definicji coachingu od: Jedną z ról coachów jest wsparcie i pomoc w umiejętnym wykorzystywaniu umiejętności. Co brzmi nieco tautologicznie aż po: Coach to osoba, która uczy i ukierunkowuje inna osobę poprzez odpowiednie zachęty i udzielnie rad. Co w rozumieniu coachingu partnerskiego nie może mieć miejsca i byłoby naruszeniem zasad coachingu.

Analizę definicji i podejść można by kontynuować jeszcze długo. Ten krótki przegląd ma na celu zobrazowanie złożoności zjawiska pod nazwą coaching i trudności definicyjnych jakie napotyka ta nowa, dynamicznie wzrastająca metoda oddziaływania. Dlatego europejska organizacja EMCC [Eropean Mentoring & Coaching Council] po wielu latach debat nad zdefiniowaniem pojęć porzuciła pomysł poszukiwania jednoznacznej definicji coachingu, mentoringu czy sponsoringu jako mało efektywne i nierealistyczne rozwiązanie przy tak znacznej liczbie modeli, metod i dróg prowadzących do coachingu na rzecz podejścia kompetencyjnego. Twórcze i łączące różne style i szkoły okazało się wypracowanie zestawu podstawowych i zaawansowanych kompetencji, którymi powinien wykazywać się i dysponować coach lub mentor oraz sam proces określony jako mechanizm wspierania, pomagania, rozwijania celów klienta w drodze do spodziewanego/założonego rezultatu. Podobnie postąpiono z tworzeniem kodu etycznego, którym winien posługiwać się zawodowy trener rozwoju osobistego. Dzięki temu podejściu mechanizm różnicowania metod, a tym samym środowiska coachów i mentorów stał się w Wielkiej Brytanii, a obecnie w europejskim środowisku coachów i mentorów, procesem scalania i otwierania na nowe możliwości, łączącym w miejsce indywidualizowania, oddzielania i koncentrowania na różnicach. Różnorodność znajduje swe miejsce w kontekście wspólnej etyki zawodowej i podejścia kompetencyjnego. W miejsce pytania: Jak zdefiniować zawód coacha lub mentora? - pojawia się pytanie: Jakim kompetencjami wykazuje się ten, który działa jako coach lub mentor? W obszarze jakich kompetencji po stronie klienta oddziałuje? Na czym polega oddziaływanie? W jaki sposób sam coach lub mentor definiuje własną metodę oraz etykę?